Pinoy Writers Online

Alright, today I'm in my workplace as an OJT, awwww...so tired working with these papers and encoding. BUt I am thinking it is still ok to work here even without any salary or allowance, why? I am just thinking while working, so  tired to wait when will be the last day of working here, actually I really wanna graduate as soon as possible. I really need to work....real work. *sigh* what if my ojt is finished today..how awesome that will be.

Then one thing came up to my mind, everytime my boss gives me a job to be done, it gives me the chance to handle a responsibility. In that way, I learned something new, it increases my personality. I learned something and also, makes me practice my accuracy and speed in any task that is given to me. I am just complaining in my mind about this, yet still good things happened. I shouldn't complain again, God really has purposes for everything that is happening to the life of a person.

pansin ko lang sa sarili ko kapag emotional ako hindi ko napipigil ang bibig ko.  hindi ko magawang magpreno.  siguro dala ng bugso ng damdamin lalo na kung galit ako sa tao.  normal siguro yun sa ating lahat dahil tao lang tayo.  ang nakakainis lang pagtapos kong maglitanya eh nagiguilty ako.  parang ang sama-sama ko.  parang wala naman akong karapatang magsalita ng kung anu-ano tungkol sa taong hindi ko naman talaga alam kung ano ang pinagdadaanan o kung ano ba talaga ang issues sa buhay.  given na na kaya ako nagalit dahil mali siya, fine, mali na siya kung mali pero ang magsalita at magkumento bagaman sa aming pamilya lang at hindi na lumalabas pa sa ibang tao, it seemed really unfair kung minsan at talagang nakakaguilty.  madalas nga may naiiwang bad taste sa bibig ko kaya alam ko na ooops! parang overkill na ata ang mga pinagsasabi ko. 

madalas napag-uusapan lalo na sa aming mga babae ang topic ng pag-aasawa.  tampulan ng tukso ang mga nasa late 20s na wala pang asawa, worst ang walang boyfriend.  napansin ko lang na masyadong big deal sa mga tao ang pag-aasawa lalo na sa mga babae.  parang magugunaw na ang mundo kapag sumampa na sila ng trenta na wala pa silang asawa kaya ang iba bente-singko pa lang kinakarir na ang pagboboyfriend para saktong bente-sais o bente-syete pwede na silang gumarahe.  tamang-tama pag edad nila ng trenta dalawa na anak nila o tatlo kapag masipag siyang manganak.  oo nga naman kapag maaga kang nag-asawa maaga ka ding makakapagpagraduate ng anak. 

kung sa bagay sino bang gustong maging single for life, wala naman siguro,at some point lahat siguro ng tao naisipang mag-asawa o kung hindi naman niya talagang pinangarap mag-asawa malamang kahit minsan inimagine niyang magkaroon ng asawa at mga cute na anak, kahit imagination lang.  bottom line is walang gustong mag-isa forever.  kahit nga ang pari dito sa amin umamin na na minsan nalulungkot siya dahil pakiramdam niya nag-iisa lang siya.  kung sa bagay sino bang gustong magising at matulog at magising ulit na walang katabi sa kama?  wala naman siguro.  lalo na kung 35 o 40 o 45 ka na, matanda na pero hindi pa lola o lolo para ibaling na lang ang lahat ng oras sa pakikinig ng balita at komentuhan sa transistor. 

kanina lang lumabas ang mama ko at pumunta sa gilid ng bahay namin para silipin kung kita ba kami sa bintana pag patay na ang mga ilaw sa loob.  dahil sa nagtu-toothbrush ako at gusto kong makiusyoso sumama ako sa kanya.  ang dilim pero maliwanag pa ang mga bahay dahil sa mga bukas na ilaw.  tumingala ako sa langit at nakita ko ang daming stars.  napangiti ako at biglang naisip na paanong hindi naniniwala ang ibang tao sa god?  tingnan lang nila ang mga stars sa langit sigurado makukumbinsi na sila.  kahit magtumbling ang tao ng isang milyong beses hindi siya makakagawa ng kahit na anong kasing ganda ng mga stars.  si god lang ang makakagawa nun. 

ikaw kelan mo huling napansin ang mga stars?  try mo mag-time-out muna kahit three minutes lang sa hectic mong buhay at tingala ka sa langit.  pansinin mo naman ang mga bituin, lagi silang nasa langit pero wala namang pumapansin sa kanila.  di ba ang lungkot nun? 

kapag burn out ka na sa buhay at work tigil ka muna.  pansinin mo naman ang magagandang gawa ni god.  gaya ng mga stars sa langit sige ka sa tag-ulan hindi mo na naman sila makikita, magtatago na sila ulit sa mga ulap... parang nagtatampo lang di ba?  baka kasi one day wala na sila or wala ka na para i-appreciate ang beauty nila... i hope you get my message...

hindi ako inlove pero masaya ako.  valentine's day pero hindi ako naiinis o naiinggit sa mga may date sa sunday.  ang weird masaya ako kahit wala namang masyadong nangyayari sa buhay ko.  siguro adik lang talaga ako.  ewan baka dahil laging may saging sa bahay.  sabi kasi sa studies nagpapasaya daw ang pagkain ng saging, nagpoproduce daw ito ng chemical na nagpapasaya.  kaya siguro walang unggoy na malungkot bukod pa sa sabi nila na wala daw unggoy na may tigyawat.  ewan ko anong konek ng pimples sa saging at unggoy pero nakakatawa. 

Noon parang ordinaryong araw lang ang linggo.  Sunday araw ng simba. 

August last year una ko siyang nakita sa simbahan.  Nakasutana, katabi ni Father sa altar.  Isa siyang seminarista na nagpapracticum sa parokya namin.  Bata pa, siguro sixteen o seventeen pa lang.  Noong una nakakatuwa lang siyang tingnan sa harapan dahil sanay na akong si Father lang ang bida ngayon may brother na na nag-aassist sa kanya, taga-ayos ng kopita at ostsa, taga-pausok ng insenso kay Father, taga-hawi ng manggas ng sutana ni Father kapag kailangan niyang magpausok sa mga imahe at krus, taga-abot ng mga prutas, bulaklak at basket sa offering, lahat ng kailangan ng assistance, siya ang gumagawa para kay Father.  Nakakaaliw siyang panoorin, sa isip ko may nagpapari pa pala sa panahong ito, hindi ba lahat ng lalaki gustong magbar, uminom ng red horse, manligaw, pumorma, at eventually, magpamilya.  Pero heto ang isang binatang gustong magpari at sa tingin ko talagang kinakarir niya ang pagiging brother niya. 

ten o'clock eksakto, out na kami ni benjo.  unahan sa pag swipe para makalabas agad ng opisina.  tradisyon na namin ang mag unahan sa paglakad pauwi.  parang may humahabol lang kaya nagugulat ang mga kasamahan namin na nauunahan namin sa daan.  "Oh, yan na ang tropang marathon," kantiyaw nila sa amin.  kahit nagmamadali kami nagagawa pa rin naming mag tsismisan at magtawanan, "Ang hirap hindi ako kumota," ang palagi naming daing.  pero kahit anong stress sa opisina pagdating ng uwian nawawala lahat dahil isang araw na naman ang natapos namin, isang araw na namang sweldo, isang araw na namang pang gimick para kay benjo. 

Sometimes we tend to think that what matters to us matters to others as well.  What we always forget is that sometimes what we treasure in our hearts doesn't mean anything to other people.  What's really sad about it is the people we thought would understand don't  really care, worst, they don't even give a damn, at all.  This is a story about this sad reality...

nakakatuwang isipin na minsan napapag-iwanan ka na ng panahon, ng buhay, ng mga tao sa paligid mo, ng mga kaibigan mo, mga dating kaeskwela, mga dating kaaway, mga kamag-anak, ng mga kapit-bahay, kahit siguro ng mga tao sa simbahan na hindi mo naman kilala at noon mo pa lang nakita sa buong buhay mo.  kung titigil ka lang sandali at mauupo sa isang tabi at panunuorin ang mga tao sa paligid mo, maiisip mo na hay, buti pa sila.  hindi naman sa hindi ka swerte o wala ka nang swerte, talaga lang sigurong tama ang kasabihang bilog ang mundo.  kahit minsan kayod kabayo ka, haluan mo pa ng sandamukal na dasal at pananampalataya, wala talaga.  swertehin ka man sa isang aspeto ng buhay mo sigurado bagsak ka naman sa iba.  ang problema hindi ka talaga tinatantanan kahit na anong pagpapakabait mo o kahit ano pang gawin mong pagsusumikap, kulang pa din.  minsan maiisip mo na lang bakit kaya ganito?  bakit siya wala namang kaeffort effort sa buhay nagtatagumpay, nagiging masaya.  bakit ikaw na mahihiya ang straight palaging sablay.  madalas na nga kinakailangan mo pang kainin ang pride mo mapansin lang pero wala pa din.  nakakatawa na nakakaiyak kung talagang pag-iisipan mo kung paano ka pagtripan ng pagkakataon...

Featured in www.pinoyapache.blogspot.com on October 8, 2007