Pinoy Writers Online

Nagsasalimbayan sa isang sulok ng kanyang diwa

Tila siya’y monologong nagtatanghal sa entablado

Pagpatak ng araw na yo’y ritwal niyang sinasariwa

Ang mga samu’t-saring maliligalig na elemento

Nilulukuban ng mga magkakahalong pakiramdam

Nabablangko ang mukha’t napupuno ang kalooban

Binubuhusan ng mga malalamig at maligamgam

Tumutupi ang dila’t sumisigaw sa ka’laliman

At siya lang ang nakakaalam ng tunay na dahilan

Pagsapit ng huwebes, nagiiba ang kapaligiran

Minsan mata’y umuulan malimit kung magkislapan

Ikinukubli sa pagbanat ng kanyang mga labi

Para ang mapuna’y isang nakakatunaw na ngiti

Ikinukulong ng tao ang sarili niya

Sa isang ilusyong siya mismo ang lumilikha

Di niya ito magawang takasan

Dahil kakaiba ang dulot nito sa kanya

Dahil ito lang ang paraan niya

Para masulyapan muli ang mga bagay na nawala na sa kanya.